LAPALISSE (FRA), 25 t/m 29 mei was het zover, acht vers opgeleide en drie schuldspringers van de A-compagnie mochten hun grenzen gaan verleggen. Samen met nog meer afgevaardigden van 11 en 13 Infanteriebataljon werden we de maandag afgevoerd richting het rustig gelegen Lapalisse in Frankrijk. Na een lange busreis van 14 uur met de nodige files, kwamen we aan bij het vliegveld en werden we netjes opgevangen en rondgeleid door een van de springinstructeurs. Ook de Mariniers, die dezelfde opleiding volgden, waren er al. Het vliegveld en de aanliggende gebouwen zijn een prima locatie om te “bivakkeren”. De slaapkamers (voor 4 man) en sanitaire voorzieningen waren prima in orde. Centraal in het hoofdgebouw bevindt zich de parapak/ materieel ruimte. Hier wordt het springmateriaal netjes per stick uitgelijnd en voorbereid op de te komen sprongen zodat er in een korte tijd kan worden omgehangen. Het nut hiervan was snel duidelijk...

Bij slechter weer wil je maximaal gebruik maken van de korte momenten dat er wel gesprongen kan worden. Aan het hoofdcomplex zit nog een kantine waar de maaltijden werden genuttigd. Het eten was goed, echter voor de grote eters onder ons misschien wat weinig (het Sonja Bakker effect). In de springweek wordt in de ochtend na ontbeten te hebben begonnen met een uitgebreide warming-up, erg belangrijk om niet alles af te breken!

De eerste sprong.
De dinsdagmorgen was de spanning al van het gezicht van mariniers af te lezen. Wij als luchtmobiel bleven er natuurlijk koel onder. Die ochtend werd al snel begonnen met de eerste sprongen. Bij de eerste sprongen zat iedereen op de grond al te grinniken bij de eerste vlucht toen een van de para’s bij het springen uit de Skyvan een harde gil liet horen i.p.v. “hop hop”. Ook kwam een van de para’s al teruggelopen zonder rugvalscherm omdat deze vast zat in de doornstruik waar hij middenin geland was. Die middag werden we, na ieder twee sprongen te hebben gemaakt, stand-by gezet omdat de laatste stick toch wel heel hard naar beneden kwam.

Harde wind.
De woensdag was er voor ons gevoel weinig veranderd aan het weer, de eerste sticks stonden al klaar. Echter kregen de piloten van de Skyvan een van de motoren niet aan de praat. Snel werd er met wat onderdelen uit een ander soort vliegtuig een geïmproviseerde oplossing gemaakt (gelukkig is de Skyvan een twee motorige zeecontainer). De sprongen die volgden gingen van ochtend naar middag van kwaad naar erger omdat de wind steeds meer aantrok. Het springtenue was voor sommigen al met drie-eenheid & kwamen terug met kromgebogen MZV-wpns. Een van de para's had zichzelf bijna tegen een vliegtuig IN een hangar geplakt. De eerste botbreuken werden ook al binnengedragen. Een gebroken middenvoetsbeentje, een verschoven tussenwervelschijf, een lichte hersenschudding, spierschuren in de benen en een verschoven nekwervel.

Met uitrusting.
De donderdag werd met drie-eenheid en ruzak gesprongen. Denk je net na een goede uitsprong lekker te hangen onder je valscherm, moet je ook nog de touwtjes vinden van het ontkoppelsysteem rugzak. Een aantal lui zijn ook gewoon met de rugzak geland of ontkoppelde nog even op een hoogte van ongeveer 40 meter. Bij een pathfinder die ook met ons sprong kwam de rugzak op het dak van een vijf meter hoge loods terecht en ging zelf net langs de dakrand. Na een harde landing op het beton kreeg hij als klap op de vuurpijl nog zijn tas op zijn nek die van het dak naar beneden kwam.

Nachtsprong.
Die nacht werden de afsluitende nachtsprongen gemaakt. Dit is zeker een mooie afsluiting van de week. Nog die zelfde nacht werden de nieuwe para,s ingewijd.Aan het eind van de springweek kon iedereen van de A-cie 4 sprongen zonder uitrusting, 2 met drie-eenheid & 2 met ruza waaronder 1 nachtsprong in hun springlogboek bijschrijven & last but not least zijn we met de A-cie zonder mutaties door deze mooie week gekomen.

Tekst: Sgt Gerben
Fotos volgen later!!!